Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ανάμνηση Θαύματος Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χωναίς - Commemoration of the Miracle of the Archangel Michael at Colossae

Egg tempera
28x34cm - 11x13.3inch
+ Σε κάποιο μέρος της Φρυγίας, η γη ανέβλυσε αγιασμένο νερό με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που γιάτρευε κάθε αρρώστια των ασθενούντων. Ένας χριστιανός, λοιπόν, επειδή γιατρεύτηκε η κόρη του, έκτισε ωραιότατο ναό στο όνομα του Αρχιστράτηγου, επάνω στο άγιασμα.

Μετά 90 χρόνια, ήλθε στο ναό κάποιος ευλαβής νέος, ονόματι Άρχιππος. Έμεινε υπηρέτης στο ναό και ζούσε ζωή ασκητική και με εγκράτεια. Όταν είδαν αυτό το πράγμα οι ειδωλολάτρες, έπιασαν τον Άρχιππο και τον χτύπησαν δυνατά. Έπειτα, όρμησαν να καταστρέψουν το ναό και το άγιασμα. Αλλά ώ της μεγάλης δυνάμεως του Αρχαγγέλου! Άλλων απ' αυτούς τα χέρια έμειναν παράλυτα και άλλους σταμάτησε φράγμα φωτιάς και έτσι γύρισαν όλοι άπρακτοι. Όμως το πείσμα και ο θυμός τους ώθησε να κάνουν εκτροπή του κοντινού ποταμού, για να παρασύρει το ναό και να πνίξουν τον Άρχιππο. Αλλά και πάλι θαύμα! Ο ποταμός γύρισε προς τα πίσω! Τότε σκέφθηκαν να ενώσουν και άλλους δύο ποταμούς. Όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρουσιάστηκε στον Άρχιππο και, αφού τον έβγαλε έξω από το ναό, έκανε το σημείο του σταυρού και οι ποταμοί στάθηκαν σαν τείχος. Πρόσταξε, έπειτα, να χωνευθούν και πράγματι, κατά παράδοξο τρόπο, έως σήμερα στο μέρος εκείνο τα νερά των ποταμών χωνεύονται. Και γι' αυτό το μέρος ονομάστηκε Χώναι.


Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’.
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεὶ ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσης ἡμᾶς, σκέπη τῶν πτερύγων, τῆς ἀῢλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.

----------------------------------------------------------------

+ In Phrygia, not far from the city of Hieropolis, in a place called Cheretopos, there was a church named for the Archangel Michael, built over a miraculous spring.
This church was built by a certain inhabitant of the city of Laodicia in gratitude to God for healing his mute daughter. The holy Chief Commander Michael appeared to this man in a dream and revealed to him that his daughter would receive the gift of speech after drinking from the water of the spring. The girl actually did receive healing and began to speak. After this miracle, the father and his daughter and all their family were baptized. In fervent gratitude, the father built the church in honor of the holy Chief Commander Michael. Not only did Christians begin to come to the spring for healing, but also pagans. In so doing, many of the pagans turned from their idols and were converted to the faith in Christ.
At this church of the holy Chief Commander Michael, a certain pious man by the name of Archippus served for sixty years as church custodian. By his preaching and by the example of his saintly life he brought many pagans to faith in Christ. With the general malice of that time towards Christians, and especially against Archippus, the pagans thought to destroy the church in order to prevent people from coming to that holy place of healing, and at the same time kill Archippus.
Toward this end they made a confluence of the Lykokaperos and Kufos Rivers and directed its combined flow against the church. Saint Archippus prayed fervently to the Chief Commander Michael to ward off the danger. Through his prayer the Archangel Michael appeared at the temple, and with a blow of his staff, opened a wide fissure in a rock and commanded the rushing torrents of water to flow into it. The temple remained unharmed. Seeing such an awesome miracle, the pagans fled in terror. Archippus and the Christians gathered in church glorified God and gave thanks to the holy Archangel Michael for the help. The place where the rivers plunged into the fissure received the name “Chonae”, which means “plunging.”


Troparion — Tone 4

Michael, commander of the heavenly hosts, / we who are unworthy beseech you, / by your prayers encompass us beneath the wings of your immaterial glory, / and faithfully preserve us who fall down and cry out to you: / “Deliver us from all harm, for you are the commander of the powers on high!”

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Αγία Βικτωρία - Saint Victoria

 15x20cm - 5,9x7,8inch. Egg tempera and gold leaf 22k
+Δεν γνωρίζουμε πολλά για την ζωή της Αγίας Βικτωρίας. Με την αδερφή της, αρνηθήκαν τις προτάσεις επίμονων ειδολολατρών που τις θέλανε για γυναίκες τους. Έτσι, τις φυλάκισαν και μετά από πολλά μαρτύρια, τις θανάτωσαν. Πολλοί, όπως και ο φρουρός που παρευρίσκονταν μπροστά στο μαρτύριο, πίστεψαν στο Χριστό! Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη της στις 23 Δεκεμβρίου κάθε έτους.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

+There is very little known about St. Victoria. With her sister Anatolia, she refused importunate suitors. Both were imprisoned and starved by their suitors but persisted in refusing marriage. Anatolia was converted to Christianity and converted many in Picenum before being denounced for her faith, for which she was tortured and executed at Thora on Lake Velino in Italy. When Victoria refused to sacrifice to pagan gods, she too was executed, perhaps at Tribulano. The guard was converted by their example and was also martyred.  Feast day is December 23rd.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Αγία Αντιγόνη - Saint Antigone

22x30cm - 8.6x 11.8inch
Egg tempera and gold leaf 23K



Αγίες Τεσσαράκοντα Παρθένες και Ασκήτριες και Αμμούν ο διδάσκαλος αυτών

 
Αγιος Αμμουν Ο Διδασκαλος, Αγια Αδαμαντινη , Αγια Καλλιροη , Αγια Χαρικλεια , Αγια Πηνελοπη , Αγια Κλειω , Αγια Θαλεια , Αγια Μαριανθη , Αγια Ευτερπη , Αγια Τερψιχορη , Αγια Ουρανια , Αγια Κλεονικη , Αγια Σαπφω , Αγια Ερατω , Αγια Πολυμνια , Αγια Δωδωνη , Αγια Αθηνα , Αγια Τρωαδα , Αγια Κλεοπατρα , Αγια Κοραλια , Αγια Καλλιστη , Αγια Θεονοη , Αγια Θεανω , Αγια Ασπασια , Αγια Πολυνικη , Αγια Διονη , Αγια Θεοφανη , Αγια Ερασμια , Αγια Ερμηνεια , Αγια Αφροδιτη , Αγια Μαργαριτα , Αγια Αντιγονη , Αγια Πανδωρα , Αγια Χαϊδω , Αγια Λαμπρω , Αγια Μοσχω , Αγια Αρηβοϊα , Αγια Θεονυμφη , Αγια Ακριβη , Αγια Μελπομενη , Αγια Ελπινικη

Οι Άγιες αυτές γυναίκες έζησαν την εποχή του βασιλέως Λικινίου στην Αδριανούπολη της Θράκης. Ο ηγεμών της περιοχής Βάβδος (περί το 305 μ.Χ.) τις συνέλαβε ως χριστιανές και τις προέτρεπε να προσκυνήσουν τα είδωλα. Η Κελσίνα, μία εξ αυτών και η πρώτη της πόλεως, μετά τη θαρραλέα ομολογία της πίστεώς της τις εσύναξε όλες στην οικία της μαζί με τον διδάσκαλό τους, διάκονο Άγιο Αμμούν, για να ενισχυθούν προς το μαρτύριο. Ο Αμμούν πήρε το χαρτί με τα ονόματά τους και τα διάβασε δυνατά ένα-ένα. Ύστερα είπε: «Αγωνισθήτε υπέρ του Χριστού δια του μαρτυρίου, διότι έτσι θα καθίσει και ο Δεσπότης Χριστός στην πύλη της ουρανίου βασιλείας και θα σας προσκαλεί μία-μία κατ’ όνομα, για να σας αποδώσει τον στέφανο της αιωνίου ζωής».

Όταν και πάλι τις ανέκρινε ο ηγεμών, ομολόγησαν όλες σταθερά την πίστη τους. Με την προσευχή τους συνέτριψαν τα είδωλα και ο ιερεύς των ειδώλων ανυψώθηκε στον αέρα, μέχρις ότου, βασανιζόμενος από πύρινους αγγέλους, έπεσε νεκρός στη γη. Τότε ο Βάβδος πρόσταξε να κρεμάσουν τον Άγιο Αμμούν, να του ξύσουν τις πλευρές, να κάψουν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες και να του φορέσουν στο κεφάλι χάλκινη πυρακτωμένη περικεφαλαία.

Επειδή ο Άγιος διαφυλάχθηκε αβλαβής από τα μαρτύρια, οδηγήθηκε μαζί με τις μαθήτριές του από τη Βερόη (σημερινή Στάρα Ζαγορά της Βουλγαρίας) στην Ηράκλεια, στον βασιλέα Λικίνιο. Καθ’ οδόν εμφανίσθηκε ο Κύριος και τους ενεθάρρυνε. Φθάνοντας στην πόλη πήγαν στον τόπο, όπου είχαν κατατεθεί τα τίμια λείψανα της Αγίας μάρτυρος Γλυκερίας (βλέπε 13 Μαΐου). Ενώ διανυκτέρευαν εκεί προσευχόμενες, παρουσιάσθηκε η Αγία λέγοντας: «Καλώς ήλθατε, άγιες δούλες του Θεού! Προ πολλού περίμενα την λαμπρή εν Χριστώ συνοδεία σας, για να χορεύσωμε στεφανωμένες όλες μαζί με τους αγίους αγγέλους στην βασιλεία του Χριστού, τον οποίο μέχρις αίματος ομολογήσαμε».


Στην Ηράκλεια τους έριξαν στα θηρία. Οι άγιες γυναίκες μαζί με τον διδάσκαλό τους προσευχήθηκαν όρθιες με υψωμένα τα χέρια, τα δε θηρία κατελήφθησαν από ύπνο και δεν τους άγγιξαν. Την ώρα που οι στρατιώτες άναβαν φωτιά για να τις ρίξουν μέσα, προφήτευσαν στον ασεβή Λικίνιο την επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τη νίκη του χριστιανισμού και την κατάργηση της ειδωλολατρίας. Κατόπιν σφραγίσθηκαν με το σημείο του σταυρού και δέκα από αυτές πήδησαν αγαλλόμενες μέσα στις φλόγες υμνώντας τον Θεό, ο οποίος εδρόσισε το πυρ. Έτσι, αυτές μεν ετελειώθησαν εν ειρήνη στην πυρά, οκτώ δε αποκεφαλίστηκαν μαζί με τον διδάσκαλό τους Αμμούν. Από τις υπόλοιπες οι δήμιοι άλλες κατέσφαξαν και σε άλλες έβαλαν στο στόμα πυρακτωμένα σίδερα.

Τα ονόματά τους έχουν διασωθεί στο αρχαίο Μαρτύριόν τους (Bibliotheca Hagiographica Graeca 2280-2281) και είναι: Λαυρεντία η διάκονος, Κελσίνα, Θεοκτίστη (η Θεόκλεια), Δωροθέα, Ευτυχιανή, Θέκλα, Αρισταινέτη, Φιλαδέλφη, Μαρία, Βερονίκη, Ευλαλία (η Ευθυμία), Λαμπροτάτη, Ευφημία, Θεοδώρα, Θεοδότη, Τετεσία, Ακυλίνα, Θεοδούλη, Απλοδώρα, Λαμπαδία, Προκοπία, Παύλα, Ιουλιάνα, Αμπλιανή, Περσίς, Πολυνίκη, Μαύρα, Γρηγορία, Κυρία (η Κυριαίνη), Βάσσα, Καλλινίκη, Βαρβάρα, Κυριακή, Αγαθονίκη, Ιούστα, Ειρήνη, Ματρώνα (η Αγαθονίκη), Τιμοθέα, Τατιανή, Άννα (η Ανθούσα).

Ωστόσο, στην ασματική Ακολουθία και σε νεότερους Συναξαριστές απαντούν τα εξής ονόματα: Αδαμαντίνη, Αθηνά, Ακριβή, Αντιγόνη, Αριβοία, Ασπασία, Αφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ερμηνεία, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεανόη, Θεόνυμφη, Θεοφάνη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τρωάς, Χάϊδω και Χαρίκλεια (βλ. Πρωτ. Κων/νου Πλατανιτου, Εορτολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αποστολική Διακονία, εκδ. Δ , 1997, σελ. 23 υποσ.).


Ἀπολυτίκιον
Ἀθλητῶν αἱ χορείαι, δεῦτε συνδράμετε καὶ τεσσαράκοντα κόρας μετὰ Ἀμμοὺν εὐσεβοῦς μεγαλύνατε, λαμπρῶς πανηγυρίζουσι ὅτι ἐνήθλησαν στερρῶς τῇ ἀσκήσει ἐν Χριστῷ, ῥωσθεῖσαι καὶ λαμπρυνθῆσαι πρεσβεύουσαι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

------------------------------------------------




The Forty Holy Virgin Martyrs and Their Teacher, St. Ammoun the Deacon

The holy martyrs endured many cruel torments, which were intended to force them to renounce Christ and worship idols. Later, they were sent to Heraclea in Thrace to appear before the tyrant Licinius. The valiant martyrs remained unshakeable, however.
St Ammoun and eight of the virgins were beheaded, ten virgins were burned, six of them died after heated metal balls were put into their mouths, six were stabbed with knives, and the rest were struck in the mouth and stabbed in the heart with swords.

The names of these glorious Christian women are as follows: Adamantine, Athena, Akrive, Antigone, Arivea, Aspasia, Aphrodite, Dione, Dodone, Elpinike, Erasmia, Erato, Ermeneia, Evterpe, Thaleia, Theanoe, Theano, Theonymphe, Theophane, Kalliroe, Kalliste, Kleio, Kleonike, Kleopatra, Koralia, Lambro, Margarita, Marianthe, Melpomene, Moscho, Ourania, Pandora, Penelope, Polymnia, Polynike, Sapfo, Terpsichore, Troada, Haido, and Harikleia.
Dismissal hymn of the martyrs, Plagal First tone:
O athletes of Christ, come and participate, And the forty maidens, along with pious Ammoun, Exalt with glorious festivities, For they fought the great fight, And by their ascesis in Christ, Were made powerful and radiant. Intercede to the Lord, For the salvation of our souls.

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος -Saint John the Baptist

25x 32 cm - 9.8 x 12.5 inch.
Egg tempera and gold leaf 22K on background


Ἀπολυτίκιον Ἦχος β’.
Μνήμη δικαίου μετ᾽ ἐγκωμίων· σοί δέ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε· ἀνεδείχθης γάρ ὄντως καί Προφητῶν σεβασμιώτερος, ὅτι καί ἐν ῥείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τόν κηρυττόμενον· ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας, χαίρων εὐηγγελίσω καί τοῖς ἐν ᾅδῃ, Θεόν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καί παρέχοντα ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.


----------------------------------------------


Troparion of St. John the Baptist, Tone 2

The memory of the just is celebrated with hymns of praise but the Lord's testimony is enough for thee, O Forerunner, for thou wast shown to be more wonderful than the Prophets since thou wast granted to baptize in the running waters Him Whom thou didst proclaim. Then having endured great suffering for the Truth, Thou didst rejoice to bring, even to those in hell the good tidings that God Who had appeared in the flesh takes away the sin of the world and grants us the great mercy.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου - Saint Irene Chrysovalantou

22x30cm / 8,6x 11,8inch.
Egg tempera
+ Η Οσία Ειρήνη έζησε στα χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, που αναστήλωσε τις άγιες εικόνες.

Η Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία και διακρινόταν όχι μόνο για την ευσέβεια της, αλλά και για την σωματική ωραιότητα της και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και ξεκίνησε για το Βυζάντιο. Στη διαδρομή όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και τόσο ελκύστηκε από τη συναναστροφή των καλογριών, ώστε πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραμείνει μαζί τους. Έτσι απέρριψε τις κοσμικές δόξες, γύρισε στην πατρίδα της, πούλησε τα υπάρχοντα της, βοηθώντας πολλούς φτωχούς και τα υπόλοιπα χρήματα τα εναπόθεσε στη Μονή. Έγινε μοναχή και η ζωή της μέσα στο μοναστήρι υπήρξε πολύ ασκητική και αγία.

Όταν πέθανε η ηγουμένη, η Ειρήνη, παρά την άρνηση της, ορίστηκε διάδοχος της. Από τη νέα της θέση, επετέλεσε τα καθήκοντα της άριστα. Ο Θεός μάλιστα, την προίκισε με το προφητικό και θαυματουργικό χάρισμα. Έτσι δια της προσευχής της, απάλλαξε πολλούς από τα δαιμόνια. Προαισθάνθηκε τον θάνατο της και απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτη χαρά για το ευχάριστο ουράνιο ταξίδι της.


Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλείας γήινους πάλαι οὐκ ἔτυχες, ἀλλ' ἄφθαρτων στεφάνων νῦν σὲ ἠξίωσεν, ὁ Νυμφίος σου Χριστὸς ὁ ὡραιότατος ὢ καθιέρωσας σαύτην, ὅλη καρδία καὶ ψυχή, Εἰρήνη Ὁσία Μῆτερ, Χρυσοβαλάντου ἡ δόξα, ἠμῶν δὲ προσφυγὴ καὶ βοήθεια.
-----------------------------------------------

+  Our venerable mother Irene of Chrysovalantou was the abbess of the monastery of Chrysovalantou during the ninth century. Her feast day is on July 28.
Originally slated to wed the Emperor Michael, she went to the monastery of Chrysovalantou, and immediately engaged herself in vigils and prayer. She then replaced the Abbess very early on, and increased her spiritual struggles, with great trust in God to guide the community properly. She developed the gifts of foresight and exorcism. Her prayer through the night continued in the courtyard of the monastery, and caused herself to levitate and the cypress trees to bend towards her. She was granted three apples from St. John the Theologian, visions of angels, and appeared in a vision to the Emperor to release an unjustly convicted man. After her death at 102 years, she continued to be a wonderworker.
Irene was born in Cappadocia to an aristocratic family. She had a sister who would later marry Empress Theodora's brother Vardas.
Empress Theodora, who ruled the empire after the death of Theophilus as regent for her son, re-established Orthodoxy and removed the iconoclasts. On her son Michael's twelfth birthday, Empress Theodora sent messengers to find a suitably beautiful, virtuous, and refined girl for Michael's wife. Coming across Irene, they offered and she accepted to wed Michael, and they (along with some of Irene's family) set off for Constantinople for the wedding.
During the journey to Constantinople they passed Mt. Olympos, and Irene asked to visit Ioannikos the recluse to receive his blessing. The hermit's spiritual insight allowed him to foresee the arrival of the group, and also Irene's future, and he said, "Welcome Irene, Servant of God. Proceed to the Imperial City in joy because the convent of Chrysovalantou needs you in the community."
Irene, amazed by his prophetic power, prostrated and begged his blessing. Ioannikos lifted her up, gave her strength with spiritual thoughts and gave his blessing, and Irene joyfully continued the journey to Constantinople. On her arrival, she was received with great ceremony by relatives, patricians, senators, and poor.
But, the wedding was not to be: Michael had already been married. Irene was not upset, but rather gave thanks to God; turning down many marriage proposals from outstanding men in Byzantium, she set off for the Monastery of Chrysovalantou.

Irene was impressed by the monastery's atmosphere and the sisterhood's way of life, so much so that she freed her slaves, gave her inherited wealth and dowry to the poor and entered the community, wearing a habit of sackcloth. With humility and obedience she served the sisterhood, cheerfully and attentively performing the most lowly and despised tasks, and never using worldly sophistries or aristocratic indignation.
The abbess of Chrysovalantou noticed that Irene was following Christ's words that "without Me, you can do nothing. Anyone who remains in Me as I remain in him will bear much fruit" (John 15:5); and the novice was admired by all for her obedience, humility, love, and enthusiasm; her community went so far as to say that she had the spirit of a freed slave.
In her cell she read the lives of the saints, learning from St. Arsenius the night-long prayer. Irene asked for a blessing to embark on this, and the abbess, recognising Irene's humility, granted her request before the end of her first year of the novitiate. Irene was able to stand from morning to night with hands raised, sometimes standing for full days without movement, much to the amazement of the abbess.
Irene would do this for three years, and the evil one was unable to divert her because of Irene's success in subduing earthly thoughts and temptations through abstinence and obedience. Her food was bread and water, with occasional supplements from herbs or vegetables; her habit was replaced only every Easter, and she would only clean it to give to the poor during Lent. Her obedience was cleaning the bathroom. Any wayward thoughts or signs of the evil one's activity were immediately confessed to the abbess, with Irene's exercises recommenced.
After this, Irene had only to cross herself as successful defense against the evil one; however, on one occasion she was so shaken with doubt that she fell to the ground, shedding tears of prayer to the Lord, His holy Mother, all the saints and the archangels (to whom the monastery was dedicated).
"O Blessed Trinity (Father, Son, and Holy Spirit), everlasting God, at the intercession of Your most holy Mother and in the presence of the archangels, their armies, the celestial powers and all Your saints, help Your servant. Deliver me from the assaults of the devil."
After many tears in many nights, she was able to overcome these doubts, and in her renewed devotion she appeared transfigured to many people whom she led to the Lord, renewing the faith of rich and poor and causing many unmarried women enter the monastery.
After some time, the abbess became weak and near the time of her repose. The sisterhood was filled with sorrow on realising this, while Irene shed many tears. On her last day, many nuns had gathered in her cell, but Irene was not there; the abbess noted this, and said to them:
"Do not lament my departure for in my successor you have a leader who is wiser than I. Be obedient to her, this daughter of light, lamb of Christ and vessel of the Holy Spirit. Do not accept anyone but Irene."
Then, with the words "Glory to You, O Lord, in Your mercy," she reposed. Irene was not told of these disclosures for the sake of her humility, but the sisterhood prayed that the Lord's will would be done, and then sought the patriarch's advice. Patriarch Methodios the Confessor was a leader of great courage, and, through the iconoclasts, had the stigmata of Christ, and also had the gift of foresight. When the patriarch asked who should be the superior, they responded that the patriarch should decide, guided by the Holy Spirit. Patriarch Methodios asked if there was a humble nun named Irene; and if so, that she was the choice pleasing in the sight of God. The sisterhood was filled with such joy at the workings of the Holy Spirit that Methodios rose and offered incense as thanks to the Lord, and ordained Irene deaconess. After advising her in the ways of administering and guiding the sisterhood, the patriarch clothed her as abbess and gave the sisterhood his blessing as farewell.
When the sisterhood arrived at the monastery, they held a great celebration for the friends and spiritual children of the monastery. Irene was joyless because she felt herself to be utterly inadequate for the task, however, the sisterhood reassured her. In her cell she constantly prayed, saying:
"Lord Jesus Christ, Good Shepherd of Your sheep, help Your servant and this, my flock, because we have no power of our own to resist the assaults of the demons. Leave us not without Your grace."
To which she received the reply:
"Watch and pray without ceasing for from this day you will have the responsibility of the spiritual welfare of many for whom our Lord was incarnate and shed His precious blood, souls that He has committed to your care. Take care that the 'blind do not lead the blind' so that both fall into the ditch."
In receiving this command, Irene redoubled her spiritual exercises and was given great wisdom and revelations in how to lead the flock. With this strength from God, she told her sisterhood:
"I know, beloved sisters in Christ, that it was not logical that I, your humble, unworthy, and illiterate servant, should be called to teach you, but the ways of God are mysterious. If it is by His grace that I am your superior, then I pray that you will obey me. Surely if we do not obey the laws (promised before God and His angels) of the habit we wear, we achieve nothing. For it is said: 'faith without works is dead' (James 2:17). Why have we left the unreal and temporal world? To disobey His commandments? If so, like the foolish virgins we also will lose the eternal kingdom. (Matthew 25:1-13) The soul cannot be divided so as to have both pride and humility, unrestricted pleasure and abstinence. Therefore let us rid our soul of worldly desire and seek only purity, humility, patience, and love (prayer of St. Isaac the Syrian) lest we lose not only ourselves but others also."
The more Irene was respected for her judgment, holy way of life, and miracles, the more she humbled herself. She identified with the unrepentant thief such that, at the offering of Eucharist, she had to hide her face to prevent people from seeing her tears. Sometimes Irene would remain in prayer and contemplation for as long as a week without ceasing, taking only uncooked vegetables and water for sustenance.

Apolytikion in the Plagal of Tone One (Tone 5)
modeled on 'Ton Synarnarhon Logon (Co-eternal with the Father)'
Not a temporal kingdom on earth didst thou obtain,
but Christ, thy most comely Bridegroom, vouchsafed thee heavenly crowns,
and thou reignest as a queen with Him eternally;
for thou didst dedicate thyself unto Him with all thy soul,
O Irene, our righteous Mother,
thou boast of Chrysovalantou, and mighty help of all the Orthodox.

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Άγιος Ελευθέριος ο Ιερομάρτυρας - The Holy Hieromartyr Eleftherios

22x30cm / 8,6x 11,8inch.
Egg tempera





Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε τον 2o αιώνα μ. Χ. στην Ελλάδα (κατά άλλους στην Ρώμη) από πλούσιους γονείς. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίνος Σεβήρος. Ορφανός από πατέρα, ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη και φιλάνθρωπη μητέρα του, Ανθία (της Ευανθίας γόνος) η οποία έγινε χριστιανή ακούοντας το κήρυγμα από μαθητές του Απ. Παύλου.

Διακαής πόθος της Ανθίας ήταν να επισκεφτεί τη Ρώμη, που τα χώματά της είχαν βαφτεί με το αίμα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κάποτε, λοιπόν, αποφάσισε και πήγε. Μαζί πήρε και το νεαρό γιό της Ελευθέριο. Ο επίσκοπος Ρώμης Ανίκητος (17 Απριλίου), όταν είδε τον Ελευθέριο εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασία του.

Σε ηλικία 15 ετών χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο, διάκονος και έπειτα από τρία χρόνια χειροτονήθηκε ιερέας. Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή του ποιμνίου του, και σε έργα φιλανθρωπίας. Αργότερα και σε ηλικία είκοσι ετών, με κοινή ψήφο κλήρου και λαού έγινε επίσκοπος Ιλλυρικού, σημερινής Αλβανίας με έδρα την Αυλώνα.

Μα χειροτονήθηκε τόσο μικρός; Στο ερώτημα δίνει απάντηση ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.... Γράφει σε υποσημείωση του Συναξαριστού του: «Ας μη θαυμάζει κανείς ότι αυτός ο άγιος χειροτονήθηκε σε ηλικία αντίθετη με τους ιερούς κανόνες της 6ης Οικ. Συνόδου και της τοπικής Συνόδου της Νεοκαισαρείας, οι οποίοι ορίζουν ότι ο διάκονος χειροτονείται στη ηλικία των 25 χρόνων, ο πρεσβύτερος στα 30 και ο επίσκοπος πάνω από 30. Αυτό έγινε γιατί ο άγιος Ελευθέριος έζησε πριν ακόμη γίνουν οι παραπάνω κανόνες, οι οποίοι έγιναν αργότερα».

Η χειροτονία του αγίου Ελευθερίου, όπως γράφει κάποιος βιογράφος του, έγινε «κατ’ οικονομίαν» Θεού, λόγω των μεγάλων αρετών και της σοφίας του με την οποία προσείλκυε στον Χριστό τους ειδωλολάτρες. Η γλυκύτητα του λόγου του, που επιβεβαιωνόταν με τα πολλά θαύματα του, έκανε αυτούς που βρίσκονταν στην πλάνη να ασπαστούν την χριστιανική αλήθεια.

Η φήμη της αρετής του Αγίου Ελευθερίου ήταν τόσο μεγάλη που έφτασε μέχρι τη Βρεττανία. Έτσι, ο βασιλιάς της, Λούκιος, έγραψε επιστολή στον Ελευθέριο και του δήλωνε ότι αυτός και ο λαός του επιθυμούσαν να γίνουν χριστιανοί. Ο Ελευθέριος αμέσως ανταποκρίθηκε, στέλνοντας δύο εκπαιδευμένους στην πίστη άνδρες, που κατήχησαν και βάπτισαν χριστιανούς τον Λούκιο με το λαό του.

Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος πληροφορήθηκε την χριστιανική δράση του Ελευθερίου διέταξε την σύλληψή του. Έπειτα από πολλά βασανιστήρια ο Ελευθέριος οδηγήθηκε από τους ειδωλολάτρες στην αρένα της Ρώμης. Τα άγρια ζώα όμως δεν τον άγγιξαν, γι’ αυτό και αποκεφαλίσθηκε μαζί με την μητέρα του.

Έτσι ο Άγιος Ελευθέριος πέρασε «εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Προς Ρωμαίους, η' 21). Δηλαδή στην ελευθερία της ένδοξης κατάστασης των παιδιών του Θεού.

Η Σύναξή του τελείται στο μαρτύριο αυτού, πλησίον του Ξηρολόφου.

Ο Άγιος Ελευθέριος θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Τους δίνει «καλή λευτεριά». Πολλές γυναίκες επικαλούνται τη βοήθεια του και ακουμπούν το εικονισματάκι του αγίου πάνω τους. Η αντίληψη αυτή αναφέρεται και σ’ ένα προσόμοιο στιχηρό της εορτής. «Τῶν ἐπιτόκων γυναίων Πάτερ κηδόμενος, ἐλευθερίαν δίδως, τῷ Ναῷ σου φοιτώσαις....», δηλαδή, Φροντίζεις Πάτερ τις έγκυες γυναίκες που καταφεύγουν στο ναό σου δίνοντας του ελευθερία....


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.
Φερωνύμῳ σου κλήσει καλλωπιζόμενος, ἐλευθερίαν παρέχεις καὶ ἀπολύτρωσιν, τοῖς προσκάμνουσι δεινῶς, ποικίλας θλίψεσιν, Ἐλευθέριε σοφέ, ἱερῶν καλλονή, Μαρτύρων ἡ ὡραιότης· διὸ μὴ παύσῃ βραβεύων, ἀναψυχὴν τοῖς σὲ γαιρέρουσι.
--------------------------------------------------------

+ From a good tree comes good fruit.  This wonderful saint had noble and greatly eminent parents.  Eleutherius was born in Rome, where his father was an imperial proconsul.  His mother Anthia heard the Gospel from the great Apostle Paul and was baptized by him.  Having been left a widow early, she entrusted her only son for study and service to Anicetus the Bishop of Rome.

Seeing how Eleutherius was gifted by God and illumined by the grace of God, the bishop ordained him a deacon at the age of fifteen, a priest at the age of eighteen, and a bishop at the age of twenty.  Eleutherius's God-given wisdom made up for what he lacked in years, and this chosen one of God was appointed Bishop of Illyria with his seat in Valona (Avlona), Albania.
The good shepherd guarded his flock well and increased their number day by day.  Emperor Hadrian, a persecutor of Christians, sent the commander Felix with soldiers to seize Eleutherius and bring him to Rome.  When the raging Felix arrived in Valona and entered the church, he saw and heard the holy hierarch of God; suddenly his heart changed, and he became a Christian.  Eleutherius baptized Felix and departed for Rome with him, returning joyfully as if he were going to a feast and not to trial and torture: flogging, raosting on an iron bed, boiling in pitch, and burning in a fiery furnace.  But Eleutherius was delivered from all these deadly tortures by God's power.  Seeing all this, Caribus the Roman eparch declared that he also was a Christian.  Caribus was tortured and then beheaded, and so was Blessed Felix.  Finally, the imperial executioners cut off the honorable head of St. Eleutherius.
When his mother, the holy Anthia, came and stood over the dead body of her son, she was also beheaded.  Their bodies were translated to Valona, where even today today St. Eleutherius glorifies the name of Christ by his many miracles.  He suffered during the reign of Hadrian in the year 120.   
--From The Prologue of Ochrid by St. Nikolai Velimirovich

Troparion, Tone 5
Being comely adorned in thy sacred priestly robes
And newly drenched with streams of thy pure and sanctified blood,
Thou didst soar aloft to stand before thy Master, Christ;
Hence never cease to intercede
For those honoring thy faith with mighty and blessed contest,
O thou overthrower of Satan,
O wise and blessed Eleftherios.


Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης - Saint Vissarion

15x20cm - 5,9x7,8inch. Egg tempera and gold leaf 22k

 

+ Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε στην Πόρτα Παναγιά Τρικάλων το 1490 μ.Χ., λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους. Αν και οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, γαλουχήθηκε και ανατράφηκε από τους ευλαβείς γονείς του με τα ιερά νάματα της αγίας πίστεώς μας και τα ιδεώδη του Γένους μας σε ένα γεμάτο θεοσέβεια οικογενειακό περιβάλλον.

Από την νεανική του ηλικία διακρινόταν για την ευφυΐα και τη σύνεσή του αλλά και για την ευθύτητα του χαρακτήρος του, την αγνότητα και σωφροσύνη του, την ταπεινοφροσύνη και την βαθειά πίστη του, την απέραντη αγάπη του.

Από πολύ μικρός εκδήλωσε την κλίση του προς τον μοναχισμό. Σε ηλικία μόλις 10 ετών έγινε υποταχτικός (καλογεροπαίδι) στον μητροπολίτη Λαρίσης Μάρκο, που τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο. Το έτος 1517 μ.Χ. εκλέγεται επίσκοπος Ελασσώνος και το 1521 μ.Χ. αναλαμβάνει την διοίκηση της επισκοπής Σταγών. Το Μάρτιο του 1527 μ.Χ. αναβιβάζεται στον θρόνο της Μητροπόλεως Λαρίσης, κατέχοντας παράλληλα, μέχρι τον Αύγουστο 1529 μ.Χ., ως «τοποτηρητής», και την επισκοπή Σταγών, και ακτινοβολεί με την αγιότητα της ζωής του και την καταπληκτική αγαθοεργό δράση του, ενώ συγχρόνως υπομένει με θαυμαστή ανεξικακία συκοφαντίες και σκληρές δοκιμασίες στις οποίες έλαμψε «ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ».

Ο Άγιος Βησσαρίων ως ιεράρχης επιτέλεσε γενικότερα σημαντικότατο έργο, ποιμαντικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό. Έτσι κέρδισε τις ψυχές των χριστιανών και αναδείχτηκε μεγάλη θρησκευτική και κοινωνική προσωπικότητα. Συγκεκριμένα εξαγόρασε και απελευθέρωσε πολλούς αιχμαλώτους, επίσης έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα για την προστασία και ανακούφιση φτωχών, γυμνών και πεινασμένων.

Ο Άγιος Βησσαρίων, παρά τους χαλεπούς χρόνους της εποχής του, αποδείχτηκε και ένας πολύδραστος «υπουργός κοινωνικών έργων». Με προσωπική του επίβλεψη και πρωτοβουλία χρηματοδότησε και κατασκεύασε μια μεγάλη σειρά από πολύτιμα και δύσκολα κοινωφελή έργα, όπως εκκλησίες, δρόμους και κυρίως γεφύρια, μία ακόμη μαρτυρία της ανεκτίμητης κοινωνικής προσφοράς της εκκλησίας μας σε κάθε εποχή και τόπο. Για την εξοικονόμηση των αναγκαίων χρημάτων ο Άγιός μας έκανε πολλά και μακρινά ταξίδια, μέχρι τα Βαλκάνια, την Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία. Ως γεφυροποιός εμπνεύστηκε αρκετά γεφύρια: στον Πορταϊκό ποταμό της ιδιαίτερης πατρίδας του Πόρτας Παναγιάς, στη Σαρακίνα της Καλαμπάκας, Πηνειός ποταμός (και με τα δύο επικοινωνεί η πεδινή Θεσσαλία με την ορεινή),τη γέφυρα Κοράκου στον Αχελώο (που συνδέει Θεσσαλία με Ήπειρο), το πρώτο γιοφύρι της Πλάκας (που ενώνει Τζουμέρκα με Άρτα και Γιάννενα).

Για την ψυχική γαλήνη έκτισε στον Κόζιακα την μονή του Σωτήρος των Μεγάλων Πυλών (Δουσίκου), μεταξύ των ετών 1527 - 1534/35 μ.Χ., και στα ερείπια παλιάς ομώνυμης. Η εν λόγω μονή ανεγέρθηκε πάλι εκ βάθρων από τον ανεψιό του Αγίου Βησσαρίωνος και νέο κτήτορα Νεόφυτο Β΄ Λαρίσης κατά την περίοδο 1550 - 1552/57 μ.Χ., τοιχογραφήθηκε δε από τον δεξιοτέχνη ζωγράφο Τζιόρτζη (1557 μ.Χ.) και διατηρείται μέχρι σήμερα σε άριστη κατάσταση.

Έγραψε τρεις διαθήκες και καθιέρωσε το άβατο της μονής Δουσίκου για τις γυναίκες, που τηρείται μέχρι σήμερα με μεγάλη ευλάβεια.

Στις 13 (ή 15) Σεπτεμβρίου 1540 μ.Χ., ημέρα Δευτέρα παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού, υμνούμενος από τότε ως Άγιος και θαυματουργός. Οι ασθένειες που κατ’ εξοχήν θεραπεύει ο Άγιος Βησσαρίων είναι η δυσεντερία, η ευλογιά, η οστρακιά και προπαντός η πανούκλα. Γιατρεύει και αρρώστιες ζώων, φονεύει ακρίδες, καταπαύει την τρικυμία της θάλασσας, συντελεί στην εφορεία της γης. Η ευωδιάζουσα Τιμία Κάρα Του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Του.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Σεπτεμβρίου, με ιδιαίτερη ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια, στη μονή του, στην Πύλη, στην Καλαμπάκα· στα Τρίκαλα λιτανεύεται η τιμία κάρα του πανηγυρικά την Κυριακή της Σαμαρείτιδος. Τα πρώτα υμνογραφικά και συναξαριογραφικά κείμενά του γράφτηκαν πολύ νωρίς από τον Παχώμιο Ρουσάνο (1552 μ.Χ.).

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, υπήρξε και άλλος Βησσαρίων αρχιεπίσκοπος Λαρίσης που έζησε πριν τον συγκεκριμένο Άγιο.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Κανόνα πίστεως.
Τῆς Πύλης τό βλάστημα, τῆς Θεσσαλίας φωστήρ, τῆς Τρίκκης τό σέμνωμα καί τῶν θαυμάτων πηγή, ἐδείχθης τρισόλβιε. Πᾶσαν δοκιμασίαν ἐν Χριστῷ ὑπομείνας, δόξῃ ἠγλαϊσμένος σύν ἀγγέλοις ἀγάλλῃ. Ἅγιε Βησσαρίων πανάριστε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
------------------------------------------------
 
+ Bessarion II (Greek: Βησσαρίων Β΄, fl. 1489/90–1540) was a metropolitan bishop of Larissa and a saint of the Eastern Orthodox Church.
He was born Vasileios Tsigaridas (Βασίλειος Τσιγαρίδας) or Ganas (Γκανάς), in the village of Porta. His family had a tradition of monasticism, and at the age of 10 he became a novice monk to the Metropolitan of Larissa Mark. He advanced rapidly, being consecrated a deacon, a presbyter, and at the age of only 20 he was appointed bishop of Domeniko and Elassona. However, his very youth caused the local inhabitants to reject him, so that he returned to serve alongside Metropolitan Mark for four more years, before being appointed exarch of the bishopric of Stagoi. Finally, in 1526/7, when Mark died, he succeeded him as Metropolitan of Larissa with the support of both the local clergy and the people. For two years, he remained as locum tenens of Stagoi as well.
His tenure was marked by important social and charitable work, particularly with the construction of the Korakou and Portaikos bridges. Along with his brother Ignatius, who was the Bishop of Kappoua and Fanari, he re-founded the Dousikou Monastery. The katholikon founded by Bessarion was later replaced by another, still surviving one, by his nephew, Metropolitan Neophytus II of Larissa.
He died on 13 September 1540 and was buried in the Church of St. Nicholas in the village of Agios Vissarion, which now bears his name. His head is preserved in the Dousikou Monastery as a relic.