Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα April. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα April. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2024

Παναγία το Ρόδον το Αμάραντο (Η Σουλτάνα) - Panagia The Unfading Rose (Sultana)

Αντίγραφο.


15x20cm - 5,9x7,8inch.

Egg tempera

2024. 








+ Η προσφυγική εικόνα από το Ναό της Αγίας Φωτεινής στη Σμύρνη

Η εικόνα της Παναγίας Ρόδον το Αμάραντον αγιογραφήθηκε στη Μικρά Ασία το 1890 και φυλάσσονταν στον ιστορικό και μεγαλοπρεπή Ναό της Αγίας Φωτεινής στη Σμύρνη (ο Ναός αυτός και το περίφημο κωδωνοστάσιο του ανατινάχθηκαν με δυναμίτιδα, από τους Τούρκους, μετά την καταστροφή του ‘22). Τη μετέφερε στην Αχαΐα ο Ιωάννης Αλεξανδρίδης, ο οποίος σήμερα δεν βρίσκεται πια εν ζωή, πνευματικό παιδί του ιερομάρτυρα και εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου.


Όταν κτίσθηκε ο ιερός Ναός Αγίας Φωτεινής στην Πάτρα, από τους πρόσφυγες της Αχαΐας, που έδωσαν στο Ναό το όνομα της Αγίας που θα τους θύμιζε τον ιστορικό Ναό τους στη Σμύρνη, ο Ιωάννης Αλεξανδρίδης δώρισε την εικόνα στον ιερό αυτό Ναό, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα. Στο Ναό αυτό διετέλεσε επίτροπος για πολλά χρόνια. Στο Ναό φυλάσσεται και άλλη εικόνα της Παναγίας καθώς και ιερό Ευαγγέλιο από το Ναό της Αγίας Φωτεινής στη Σμύρνης. Τα έφεραν οι ηρωικοί πρόσφυγες, με κίνδυνο της ζωής των, που προτίμησαν να κουβαλήσουν από τα μέρη εκείνα τούτα τα πολύτιμα πνευματικά κληροδοτήματα και όχι κομμάτια από την προσωπική τους περιουσία! Στον ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής Πατρών, υπηρέτησε ως πρώτος Εφημέριος αυτής ο πρόσφυγας Ιερεύς π. Κωνσταντίνος Αλεξίου, κεκοιμημένος πλέον σήμερα, ο οποίος είχε χειροτονηθεί Ιερεύς από τον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης.

Στην εικόνα ιστορούνται ακόμη ο Άγιος Αλέξανδρος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Άγιος Αμφιλόχιος επίσκοπος Ικονίου, ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος, ο Προφήτης Ησαΐας, ο Προφήτης Δανιήλ και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.

Είναι «έργον Παύλου Σωτηρίου Καίσαρη εν Σύλλη» Μικράς Ασίας, όπου αναγράφεται και επιγραφή στην τουρκική διάλεκτο αλλά με ελληνικούς χαρακτήρες.

Όπως είπαμε εικονίζεται η Παναγία Ρόδον το Αμάραντον. Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής όμως τη γνωρίζουν ως «Παναγία η Σουλτάνα», δηλ. Παναγία Δέσποινα ή Παναγία πάντων Βασίλισσα.


---------------------------------



This icon brought in Patras Achaia Greece by a refugee named Ioannis Alexandridis after the Asia Minor Catastrophe. tt was painted in 1890 and it was first kept in the Church of Saint Photini, Smyrna. After the persecution of Greeks from Asia Minor, the icon was placed in the Church of Saint Photini in Patras, that refugees built when they arrived there. 
Ioannis Alexandridis was a spiritual child of Chrysostomos of Smyrna (1867-1922).
"Sultana" was the name given to this Panagia (the unfading rose), as Turks were called this way Panagia. Soultana in turkish language means Queen.
There is also a copy of this icon in the Church of Panagia Phaneromeni Cholargos, Athens, Greece.

Saint George - Άγιος Γεώργιος


 15x20cm - 5,9x 7,8inch

Egg tempera

Gold leaf 22k.

2024.

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2024

Άγιος Τύχων Πατριάρχης Μόσχας - Saint Tikhon of Moscow


 6.2x9inch

16x22cm

Egg tempera with gold leaf 22k on background

2024.







+ Ο Άγιος Τύχων (Βασίλειος Ιβάνοβιτς Μπελλάβιν) γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1865 μ.Χ. στην πόλη Τοροπιέτς της επαρχίας Πσκωβ. Σε ηλικία δεκατριών ετών παρακολουθεί το εκκλησιαστικό σεμινάριο του Πσκωφ και μετά από έξι χρόνια εγγράφεται στην θεολογική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως. Σε ηλικία είκοσι έξι ετών ακολούθησε τον μοναχικό βίο και γίνεται μοναχός. Η κουρά του έγινε στο παρεκκλήσι της εκκλησιαστικής σχολής του Πσκωβ, όπου ήταν καθηγητής. Ως μοναχός απέκτησε το όνομα Τύχων, προς τιμήν του Αγίου της Ρωσίας, που έζησε κατά τον 18ο αιώνα μ.Χ., του Αγίου Τύχωνος του Ζαντόσκ (τιμάται 13 Αυγούστου).


Το 1898 μ.Χ. εκλέγεται Επίσκοπος της Μητροπόλεως του Χομσκ και ένα χρόνο αργότερα Επίσκοπος των Αλεουτιανών Νήσων της Αλάσκας. Το 1905 μ.Χ. προάγεται σε Αρχιεπίσκοπο της πόλεως Ιεροσλάβ.

Το 1914 μ.Χ. ξεσπά ο Α' παγκόσμιος πόλεμος. Ο Άγιος Τύχων στάθηκε στο πλευρό της πατρίδος του και του ποιμνίου του. Η προσφορά του ήταν μεγάλη. Γι' αυτό, δύο χρόνια αργότερα, μετά τον θάνατο του Μητροπολίτη Μόσχας Μακαρίου, εκλέγεται Μητροπολίτης Μόσχας. Ο λαός υποδέχεται θριαμβευτικά τον νέο ποιμενάρχη του.

Το έτος 1917 μ.Χ. γίνεται ανατροπή του καθεστώτος από τους Μπολσεβίκους και τα πράγματα αλλάζουν. Ο Άγιος Τύχων καλεί Σύνοδο, για να μελετήσει την κατάσταση και να εξετάσει το θέμα σχέσεων Εκκλησίας και κράτους. Στις 28 Οκτωβρίου 1917 μ.Χ., μπροστά στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βλαντιμίρ έγινε η κλήρωση για την ανάδειξη του νέου Πατριάρχη Μόσχας. Ο κλήρος, τον οποίο τράβηξε ο ερημίτης Γέροντας Αλέξιος, έπεσε στον Άγιο Τύχωνα.

Το καθεστώς επέφερε χωρισμό Εκκλησίας και κράτους, κατήργησε όλα τα εκκλησιαστικά προνόμια, επέβαλε τον πολιτικό γάμο, οργάνωσε την αντιχριστιανική προπαγάνδα, δήμευσε την εκκλησιαστική περιουσία, εξόρισε και δολοφόνησε χιλιάδες Χριστιανών, έκλεισε τους ναούς, εξαφάνισε ιερά λείψανα Αγίων. Στο σφοδρό διωγμό φονεύθηκαν πάνω από 3.500 Επίσκοποι και ιερείς, περί τις 2.000 μοναχοί και περί τις 3.000 μοναχές. Ο Άγιος Τύχων επιτιμά το καθεστώς και γι' αυτό καταδικάζεται σε θάνατο. Το Μάιο του 1922 μ.Χ. συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Μετά από ένα χρόνο ελευθερώνεται, αλλά και πάλι περιορίζεται στη μονή Ντονσκόι όπου ζούσε ως ελεύθερος πολιορκημένος. Η ασθένειά του τον καταβάλλει. Το 1925 μ.Χ. ο Άγιος Πατριάρχης ένιωσε ότι το τέλος πλησιάζει. Έκανε ευλαβικά τον σταυρό του, είπε «Δόξα σοι, Κύριε» και παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό.

Η μνήμη του Αγίου Τύχωνα επαναλαμβάνεται στις 9 Οκτωβρίου.

-----------------------

+ Our father among the saints Tikhon of Moscow (Russian: Святитель Тихон, Патриарх Московский и всея Руси) (1865–1925), Enlightener of North America, was Patriarch of Moscow and All Russia (1917–1925).

While in America, he established his cathedral in New York City, and presided over a vast archdiocese, encouraging and authorizing many publications in the English language. Among these, he encouraged the translation of the Eastern liturgy into English by Isabel Florence Hapgood, and he wrote an extensive catechism based on the Nicene Creed and the Our Father. His feast day is celebrated on April 7 by New Calendar churches, on March 25 by Old Calendar churches; his glorification is celebrated on September 26, and he is also commemorated on the feast of the New Martyrs and Confessors of Russia, celebrated on the Sunday nearest to January 25, which was the date of the martyrdom of Metropolitan Vladimir of Kiev, the first Bishop of the new martyrs.

St. Tikhon (né Vasily Ivanovich Bellavin; Russian: Василий Иванович Беллавин) was born on January 19, 1865. His father was Ioann Bellavin, a rural priest of the Toropetz district of the Pskov diocese. "From his early years he displayed a particular religious disposition, love for the Church as well as rare meekness and humility. ... From 1878 to 1883, Vasily studied at the Pskov Theological Seminary. ... His fellow students liked and respected him for his piety, brilliant progress in studies, and constant readiness to help comrades, who often turned to him for explanations of lessons, especially for help in drawing up and correcting numerous compositions. Vasily was called 'bishop' and 'patriarch' by his classmates."

"Following graduation from the Pskov Seminary and St. Petersburg Theological Academy, he becomes an instructor first at Pskov Theological Seminary (1888-91), then Kholm Theological Seminary (1891-97), where he quickly became Rector. Just prior to his transfer to Kholm he was tonsured a monk with the name Tikhon and ordained."

One of the first Orthodox bishops to do major work in North America, St. Tikhon went on to establish the "Diocese of the Aleutians and North America" after converting many people on the continent. Deemed an honorary citizen of the United States, he consecrated Orthodox Churches in America during the early 20th Century. The saint was also the primary founder of St. Tikhon's Orthodox Monastery (South Canaan, Pennsylvania), naming it for his heavenly patron, St. Tikhon of Zadonsk.

After returning to Russia in 1907, he continued to win the affection of thousands with his humble piety and loving affection. During World War I, he charitably aided displaced citizens, who flocked to him. He was also honored on November 5, 1917 by being elected Patriarch of the Russian Orthodox Church. St. Tikhon had to overcome much disunity within the Church.

When the ungodly Bolshevik regime took control of the country, Church property was confiscated and the Russian Orthodox Church had to endure much repression. St. Tikhon openly condemned the killings of Czar's family in 1918 and protested against violent attacks by the Bolsheviks on the Church. At this time, he called Russian Orthodox Christians to unite and strengthen their practices. To avoid further persecution, he issued a message that clergy were not to make any political statements.

From 1922 to 1923, Patriarch Tikhon was imprisoned in Donskoy Monastery after he openly opposed the government's decree of being able to confiscate Church property. Thousands of Russian believers were shot. Upon being released, he assured the regime of his loyalty in an apparent attempt to relieve the harsh pressures on the Church. Despite his declaration of loyalty, he continued to enjoy the trust of the Orthodox community in Russia.

As persecution continued, he began to feel overwhelmed, and his strength and health declined. On Sunday April 5, 1925 he served his last Liturgy. He died giving the Sign of the Cross, saying, "Glory to Thee, O Lord, glory to Thee." He only crossed himself two times, dying before he could complete the third. After his death, he was considered a martyr for the faith.

In 1989, Patriarch Tikhon was glorified by the Church of Russia. This process is generally considered an example of the thaw in Church-Soviet relations in the Glasnost era.

Άγιος Γεώργιος - Saint George

 

15x22cm

5.9x8.6inch.

Egg tempera on well-prepared linden wood.

2024.



Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2021

Saints George the Great martyr and Anthony the Great - Οι άγιοι Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυς και Αντώνιος ο Μέγας.

                        

                           Egg tempera and gold leaf. / Αυγοτέμπερα και φύλλο χρυσού.
                                                          28x21cm - 11x8.2inch.           2021.

 

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2021

Άγιοι Δημήτριος και Γεώργιος - Saints Demetrios and George


 35x27cm - 13,7x 10,6inch.

Eggtempera with gold leaf 23k and white gold 12k.

2021.

Τρίτη 25 Αυγούστου 2020

Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2020

Αγία Κασσιανή η Υμνογράφος - Saint Kassiani the Hymnographer and Poet

22x30cm- 8.6x11.8inch.
Egg tempera and gold leaf 23k.


+ Η Οσία Κασσιανή (ή Κασσία ή Ικασία ή Εικασία) η Υμνογράφος γεννήθηκε μεταξύ του 805 και του 810 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου (829 -842 μ.Χ.).

Όταν μεγάλωσε συνδύαζε τη σωματική ομορφιά με την εξυπνάδα της. Τρεις βυζαντινοί χρονικογράφοι, ο Συμεών ο μεταφραστής, ο Γεώργιος Αμαρτωλός και ο Λέων ο Γραμματικός, αναφέρουν ότι έλαβε μέρος στην τελετή επιλογής νύφης για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, την οποία είχε οργανώσει η μητριά του Ευφροσύνη. Σε αυτή ο αυτοκράτορας επέλεγε τη σύζυγο της αρεσκείας του δίνοντας της ένα χρυσό μήλο. Θαμπωμένος από την ομορφιά της Κασσίας, ο νεαρός αυτοκράτορας την πλησίασε και της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» «Από μία γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά [πράγματα]», αναφερόμενος στην αμαρτία και τις συμφορές που προέκυψαν από την Εύα. Η Κασσία, ετοιμόλογη, του απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» «Και από μία γυναίκα [ήρθαν στον κόσμο] τα καλά [πράγματα]», αναφερόμενη στην ελπίδα της σωτηρίας από την ενσάρκωση του Χριστού μέσω της Παναγίας. Με βάση την παράδοση ο ακριβής διάλογος ήταν:

- Εκ γυναικός τα χείρω.
- Kαι εκ γυναικός τα κρείττω.

Ο εγωισμός του Θεόφιλου τραυματίστηκε με αποτέλεσμα να απορρίψει την Κασσιανή και να επιλέξει τη Θεοδώρα για σύζυγό του.

Οι επόμενες πληροφορίες που σώζονται για την Κασσιανή είναι ότι το 843 μ.Χ. ίδρυσε ένα κοινόβιο στα δυτικά της Κωνσταντινούπολης, κοντά στα τείχη της πόλης, του οποίου έγινε και η πρώτη ηγουμένη. Αν και πολλοί ερευνητές αποδίδουν την επιλογή της αυτή στην αποτυχία της να γίνει αυτοκράτειρα, μία επιστολή του Θεόδωρου του Στουδίτου αποδίδει διαφορετικά κίνητρα στην ενέργειά της αυτή. Διατηρούσε στενή σχέση με τη γειτονική Μονή Στουδίου, η οποία έμελλε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επανέκδοση βυζαντινών λειτουργικών βιβλίων τον 9ο και το 10ο αιώνα μ.Χ., με αποτέλεσμα τη διάσωση των έργων της (Kurt Sherry, σελ. 56).

Με βάση την παράδοση ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, συνεχίζοντας να είναι ερωτευμένος μαζί της, επιθυμούσε να την δει για μία τελευταία φορά πριν πεθάνει κι έτσι πήγε στο μοναστήρι όπου βρισκόταν. Η Κασσιανή ήταν μόνη στο κελί της γράφοντας το γνωστό τροπάριο της, που ψάλλεται στις Εκκλησίες το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, όταν αντιλήφθηκε την άφιξη της αυτοκρατορικής ακολουθίας. Τον αγαπούσε ακόμη αλλά πλέον είχε αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό γι αυτό και κρύφτηκε, μη επιθυμώντας να αφήσει το παλιό της πάθος να ξεπεράσει το μοναστικό της ζήλο. Άφησε όμως το μισοτελειωμένο ύμνο πάνω σε ένα τραπέζι. Ο Θεόφιλος ανακάλυψε το κελί της και μπήκε σε αυτό ολομόναχος. Την αναζήτησε αλλά μάταια. Εκείνη τον παρακολουθούσε μέσα από μία ντουλάπα στην οποία είχε κρυφτεί. Ο Θεόφιλος στενοχωρήθηκε, έκλαψε και μετάνιωσε που για μία στιγμή υπερηφάνειας έχασε μία τόσο όμορφη και έξυπνη γυναίκα. Στη συνέχεια βρήκε τα χειρόγραφα της Κασσιανής επάνω στο τραπέζι και τα διάβασε. Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση κάθισε και πρόσθεσε ένα στίχο στον ύμνο. Σύμφωνα με την παράδοση ο στίχος αυτός ήταν «ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν, κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη». Φεύγοντας εντόπισε την Κασσιανή που κρυβόταν στην ντουλάπα αλλά δεν της μίλησε, σεβόμενος την επιθυμία της. Η Κασσιανή βγήκε από την κρυψώνα της μετά την αναχώρηση του αυτοκράτορα, διάβασε την προσθήκη του και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τον ύμνο.

Η μεγάλη αυτή ποιήτρια, υμνογράφος και μελωδός της εκκλησίας μας, η Αγία Κασσιανή, ταξίδεψε στην Ιταλία και την Κρήτη και κατέληξε στην Κάσο ετελείωσε η επίγεια ζωή της. Μετά το θάνατό της, τοποθέτησαν το σώμα της σε μαρμάρινη λάρνακα και την έβαλαν σε παρεκκλήσιο, που ήταν αφιερωμένο στο όνομά της. Σώζεται σήμερα η λάρνακα και το βυζαντινό ψηφιδωτό του 9ου αιώνα μ.Χ. Επίσης στο εκκλησάκι υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα με σημείο του σταυρού και χρονολογία 890 μ.Χ. Κατά πληροφορίες, πάλι από την Κάσσο, τα οστά της Οσίας έχουν μεταφερθεί στην Ικαρία.

Παρόλο που την μνήμη της δεν την αναφέρει κανένας Συναξαριστής, οι Κάσιοι, από τη συγγένεια του ονόματός της με το νησί τους, καθιέρωσαν τη μνήμη αυτής την 7η Σεπτεμβρίου και ο Γεώργιος Σασσός ο Κάσιος φιλοπόνησε και ειδική Ακολουθία, που δημοσιεύθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1889 μ.Χ. στο τυπογραφείο της «Μεταρρυθμίσεως». Το παράδοξο όμως είναι, ότι η Ακολουθία αυτή αφιερώθηκε στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο, που ο ίδιος στην συνέχεια την έδωσε για εκτύπωση στον Μητροπολίτη Θηβαΐδας Γερμανό (την 1η Σεπτεμβρίου 1889 μ.Χ.) και έτσι, επισημοποιήθηκε κατά κάποιο τρόπο η Αγιοκατάταξη της Κασσιανής από την Εκκλησία της Αλεξανδρείας, όπως το ποθούσαν οι κάτοικοι της Κάσου.

Η παρουσία της Κασσιανής έχει επισκιάσει τους υμνογράφους και μελωδούς της εποχής της, διότι αποτελεί την πλέον επιφανή γυναίκα μελωδό (έγραφε και τους ύμνους και τη μελωδία) στην ιστορία της βυζαντινής μουσικής. Έχοντας ιδιαίτερο ταλέντο, ευφυΐα, ευαισθησία και εκφραστικό πλούτο διακρίθηκε στον τομέα της μελουργίας (σ' αυτό τη βοήθησε η μεγάλη μόρφωση, που η ευγενής καταγωγή της, της επέτρεψε να έχει). Γι' αυτό και το έργο της είναι διαχρονικό και πάντα επίκαιρο, και συγκινεί ιδιαίτερα τον ορθόδοξο κόσμο.

Στην Κασσιανή αποδίδονται γύρω στα 45 έργα, από τα οποία τα 23 τουλάχιστον είναι χωρίς αμφιβολία δικά της, ενώ τα υπόλοιπα είναι αγνώστου προελεύσεως. Έχει επίσης μελοποιήσει κείμενα διαφόρων υμνογράφων. Από τα πιο γνωστά τροπάρια είναι το περίφημο «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή» , σε ήχο πλ. δ΄, που ψάλλεται στους ναούς το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, καθώς και οι ειρμοί από την Α΄Ε΄ ωδή του Κανόνος του Μεγάλου Σαββάτου «Κύματι Θαλάσσης» ). Το μεγαλύτερο μέρος του έργου της αποτελείται από στιχηρά για εορταζομένους Αγίους. Στην ίδια αποδίδεται και ο τετραώδιος κανόνας: «Ἄφρων γηραλέε» , όπως και πολλά δοξαστικά, μεταξύ των οποίων και ένα περίφημο δοξαστικό των Χριστουγέννων, το «Αὐγούστου μοναρχήσαντος», σέ ήχο β΄. Κατά τον βυζαντινολόγο Κρουμβάχερ «η Κασσιανή ήταν μια εξαίρετη μορφή και το έργο της το διακρίνει ισχυρά πρωτοβουλία, βαθεία μόρφωσις, αυτοπεποίθησις και παρρησία. Πολύ συναίσθημα και βαθεία θεοσέβεια». Και ο Σωφρόνιος Ευστρατιάδης, αναφερόμενος στο έργο της, έγραψε ότι «το χαρακτηρίζει γλυκύτης μέλους ακορέστου».

Μερικές σημαντικές επισημάνσεις για το Τροπάριο της Κασσιανής

Αρκετοί πιστοί πιστεύουν (λανθασμένα) ότι η Κασσιανή ήταν αμαρτωλή και διεφθαρμένη γυναίκα, και μιλώντας η Κασσιανή για την πόρνη γυναίκα του Ευαγγελίου βρίσκει ευκαιρία να μιλήσει για τον εαυτό της. Όπως όμως διαβάζουμε στον βίο της, από πουθενά δεν φαίνεται αυτό. Η Κασσιανή ήταν μία οσία μοναχή του Βυζαντίου, προικισμένη με καταπληκτικό ποιητικό ταλέντο. Αντί για τη βασιλική αλουργίδα προτίμησε το ταπεινό σχήμα της μοναχής και έγραψε πολλούς ύμνους.

Ποιά λοιπόν είναι η πόρνη γυναίκα, για την οποία μιλάνε όλα τα τροπάρια της Μεγάλης Τρίτης (βράδυ);

Στην ερώτηση αυτή, αρκετοί απαντούν (λανθασμένα) ότι αφού δεν είναι η Οσία Κασσιανή, τότε η αμαρτωλή και διεφθαρμένη γυναίκα θα πρέπει να είναι η Μαρία η Μαγδαληνή! Η αλήθεια όμως είναι ότι η Μαρία η Μαγδαληνή δεν υπήρξε διεφθαρμένη και πόρνη ποτέ. Ήταν μια ύπαρξη, που έπασχε, και την θεράπευσε ο Χριστός. Ο ευαγγελιστής Λουκάς λέγει χαρακτηριστικά για τη Μαρία τη Μαγδαληνή: «Ακολουθούσαν τον Ιησού οι δώδεκα μαθηταί και γυναίκες, μεταξύ των οποίων η Μαρία, που ονομαζόταν Μαγδαληνή, απ’ την οποία είχε βγάλει εφτά δαιμόνια» (Λουκ. 8, 2). Η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν λοιπόν δαιμονισμένη και ο Χριστός της έβγαλε τα δαιμόνια, όπως έβγαλε και τα δαιμόνια τόσων άλλων ανθρώπων.

Και τότε ποιά είναι η πόρνη, που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, η πόρνη, για την οποία μιλάνε τα τροπάρια της Μεγάλης Τρίτης (βράδυ);

Η αμαρτωλή και διεφθαρμένη πόρνη, αυτή που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού, μας είναι άγνωστη, είναι ανώνυμη. Ακούσατε σε κανένα τροπάριο το όνομα της πόρνης; Διαβάσατε στον Ευαγγελιστής Λουκά, που περιγράφει τη σχετική σκηνή, να αναφέρει πουθενά το όνομα της; Όχι! Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι Απόστολοι, ενώ δεν έκρυβαν τις δικές τους ατέλειες και πτώσεις, όταν μιλάνε για μεγάλους αμαρτωλούς που μετανοούν, δεν αναφέρουν το όνομά τους. Δεν θέλουν να τους διαπομπεύσουν.

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα Γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη Θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νὺξ μοι, ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος, ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς Οὐρανούς, τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει·
καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν, τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ Παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους,
τίς ἐξιχνιάσει ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μὴ με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

(Saint.gr)
-----------------------------------------------------


+Saint Kassiani the Hymnographer and poet was born between 805 A.D. and 810 A.D. in the city of Constantinople into a wealthy family and grew to be exceptionally beautiful and very intelligent. Three Byzantine chroniclers claim that she was a participant in the "bride show" (the means by which Byzantine princes/emperors sometimes chose a bride, giving a golden apple to his choice) organized for the young bachelor-emperor Theophilos the Iconoclast by his stepmother, the Empress Dowager Euphrosyne. Smitten by Kassiani's (Kassia) beauty, the young emperor approached her and said: "Through a woman came forth the baser things," referring to the sin and suffering coming as a result of Eve's transgression. Kassiani promptly responded by saying: "And through a woman came forth the better things," referring to the hope of salvation resulting from the Incarnation through the Most Holy Theotokos. His pride wounded by Kassiani's rebuttal, Theophilos haughtily passed her by and chose Theodora to be his wife. 
"Εκ γυναικός τα χείρω."  - "Και εκ γυναικός τα κρείτω."
We next hear of Kassiani in 843 A.D. when it is recorded that she founded a women's monastery in Constantinople, becoming its first Egoumenissa (Abbess) and devoting her life to asceticism and the composing of liturgical poetry. The best known of her compositions is the Doxastikon Hymn on the Aposticha of the Bridegroom Orthros (Matins) for Great and Holy Wednesday (which is, in parish churches, chanted by anticipation on the previous evening).
Holy Tradition says that in his later years the Emperor Theophilos, still in love with Kassiani, wished to see her one last time before he died, so he rode to the monastery where she resided. Kassiani was alone in her cell, writing her now famous hymn, when she realized that the commotion she heard was because the imperial retinue had arrived. Being now devoted to God in her monastic life, Kassiani fled from her cell and hid, leaving the unfinished hymn on her writing desk. Theohilos was directed to her cell and entered it alone. Not finding Kassiani, he turned to leave when he noticed papers on the desk and read what was written upon them. When he was done reading, he sat and added one line to the hymn; then he left - never to see Kassiani again. The line attributed to the Emperor is "those feet whose sound Eve heard at dusk in Paradise and hid herself for fear." When the emperor and his party departed from the monastery, Saint Kassiani returned to her cell, discovered what Theophilos had written, and finished the hymn now popularly known as "They Hymn of the Sinful Woman."
Saint Kassiani was a Byzantine Egoumenissa (Abbess), poet, composer, and hymnographer. She is commemorated by the Church September 7th. Approximately fifty of her hymns are extant and twenty-three are included in the Orthodox Church liturgical books. The exact number is difficult to assess, as many hymns are ascribed to different authors in different manuscripts and are often identified as anonymous. In addition, some 789 of her non-liturgical verses survive. Many are epigrams or aphorisms called "gnomic verse". An example: "I hate the rich man moaning as if he were poor."

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2019

Συντήρηση εικόνας Αγίου Γεωργίου - Restoration of Saint George icon

Before restoration

After restoration

 This icon of Saint George and scenes of his martyrdom dates back ~18th century. The iconographer who painted it, is unknown to us. This icon is not signed and dated.
There are damages to the left part of the icon that may have been caused by a candle that was too close.
The whole icon was covered with a heavy coating of dirt, grime, and yellowed varnish.

Riza is a decorative metal covering over the face or the bodies of the Saints of an icon, usually silver. Holes are cut into the riza, frequently displaying only the faces and hands of the subject. Riza has been removed, to be displayed and cleaned separately. Sometimes, only the parts that show in the Risa are replaced. In this restoration, both the painted areas and the riza were cleaned.

The icon without the Riza

Πέμπτη 17 Μαΐου 2018

Κυριακή 9 Απριλίου 2017

Χριστός Νυμφίος - Christ the Bridegroom

20x15cm - 7,8x5,9inch, Egg tempera and gold leaf 22k.
«Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα. Ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ουν, ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθείς, ίνα μη τω θανάτω παραδοθείς και της βασιλείας έξω κλεισθείς. Αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς».
----------------------------------------- 

Behold, the Bridegroom comes at midnight,
And blessed is that servant whom He shall find watching,
And again, unworthy is the servant whom He shall find heedless.
Beware, therefore, O my soul, do not be weighed down with sleep,
Lest you be given up to death, and lest you be shut out of the Kingdom.
But rouse yourself crying: Holy, Holy, Holy, art Thou, O our God,
Through the Theotokos have mercy on us.
Troparion of Bridegroom Matins

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009

Όσιος Χατζη Ανανίας εκ Μαλλών, Κρήτη- Saint Hadzi Ananias from Malles, Crete






+ Πρώτος Αδελφός, ανακαινιστής και Ηγούμενος, υπήρξε ο Χατζη-Ανανίας, κατά κόσμον Αντώνιος Μπαρμπεράκης, που γεννήθηκε το έτος 1837 στις Μαλλες Ιεράπετρας Κρήτης από απλούς, φτωχούς αλλά θεοσεβείς γονείς, τον Ιωάννη και την Αθηνά, οι οποίοι μεγάλωσαν το παιδί τους «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Ο Αντώνιος δεν έμαθε γράμματα, αλλά από μικρός είχε έφεση στα ιερά γράμματα και επιθυμούσε να περιβληθεί το αγγελικό σχήμα. Απέφευγε κάθε σωματική απόλαυση. Ως βρέφος δεν θήλαζε Τετάρτη και Παρασκευή και αρνούνταν πεισματικά να πιάσει τον μαστό της μητέρας του. Δεν έφαγε ποτέ κρέας, ψάρι και τυροκομικά. Μόνο τα Σαββατοκύριακα και τις μεγάλες εορτές έτρωγε λάδι και το Πάσχα κατέλυε οστρακοειδή, σουπιές και καλαμάρια. Ήταν πάντοτε ξυπόλυτος και ντυμένος κατάσαρκα με τρίχινα και χονδρά ράσα ενώ για κρεββάτι του είχε το δέρμα ενός ζώου, συνήθως προβάτου, και μαξιλάρι του μία κακόβολη πέτρα. Έτσι, σε ηλικία μόλις 14 ετών εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και κατέφυγε στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψά Σητείας, όπου εκάρη Μοναχός και υπήρξε μαθητής και συμμοναστής του Οσίου Ιωσήφ του Γεροντογιάννη, ιδρυτού της σημερινής Μονής Καψά, ο οποίος τον όρισε διάδοχό του. Μετά το θάνατο του Οσίου Ιωσήφ το 1870 εξελέγη Ηγούμενος της Μονής, αλλά κάποιες συκοφαντίες τον ανάγκασαν αργότερα να καταφύγει στα Ιεροσόλυμα. Επειδή έμεινε στους Αγίους Τόπους, όπου είχε πάει να προσκυνήσει τα Ιερά Προσκυνήματα φέρει τον τίτλο του Χατζή, που στα αραβικά σημαίνει προσκυνητής. Ο νόστος και η αγάπη του για την πατρίδα τον έφεραν πίσω στις Μάλλες το έτος 1877, όπου κατέφυγε στην Εξακουστή και επιδόθηκε στο ανακαινιστικό έργο της Μονής. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους δραστήριους εκείνους μοναχούς που έδρασαν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ως ανακαινιστές ξεχασμένων μοναστηριών και ως ιδρυτές καινούργιων. Ο Χατζη-Ανανίας ανακαίνισε το σπηλαιώδη ναό και ανοικοδόμησε τον παλαιό ναό, τον οποίο και μετέτρεψε σε καθολικό της νεοσύστατης Μονής. Συμφωνα με τον Γάλλο αρχαιολόγο Πωλ Φωρ βρήκε εκεί «ερείπιόν τι ναού, αγνώστου ονόματος και μικρόν τι Εξωκκλήσιον, επωνομαζόμενον δε Παναγία Εξακουστή...». Αυτό επιβεβαιώνεται και από άλλες πηγές, που αναφέρουν ότι ο Χατζή- Ανανίας ανακαίνισε την εκκλησία που υπήρχε εκεί και άρχισε να οικοδομεί την καινούργια Μονή κοντά στο σπήλαιο.

Συμφώνα με την παράδοση στο ναΰδριο, υπήρχε απλώς ένα μικρό φυσικό σπήλαιο. Σ’ αυτό αναγκάσθηκε να καταφύγει μικρό παιδί ο Αντώνιος Μπαρμπεράκης, ο μετέπειτα Μοναχός Χατζη-Ανανίας, μία μέρα του χειμώνα που έβοσκε εκεί κοντά τα ζώα της οικογένειας του για να προφυλαχθεί από τη βροχή και αποκοιμήθηκε. Τότε είδε στο όνειρό του την Παναγία, η οποία του είπε ότι είναι εκεί και να ερευνήσει να βρει την εικόνα της. Το παιδί εκείνο ξύπνησε φοβισμένο και έφυγε. Το ίδιο όνειρο είδε και την επόμενη μέρα όταν αναγκάστηκε και πάλι να καταφύγει στο σπήλαιο αυτό για να προφυλαχθεί από τη βροχή και αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε ερεύνησε στο βάθος του σπηλαίου και ανακάλυψε μία εικόνα της Παναγίας, την οποία μετέφερε το βράδυ στο πατρικό σπίτι του. Ο πατέρας του Αντωνίου φοβήθηκε να κρατήσει την εικόνα στο σπίτι του, επειδή θεωρούσε ανάξιο και ακατάλληλο τον χώρο αυτό για την Παναγία. Έτσι παρήγγειλε στο γιό του να επιστρέψει την εικόνα στον τόπο που την βρήκε. Από τότε ο μικρός Αντώνιος πήγαινε καθημερινά στο χώρο αυτό και άναβε κανδήλι μπροστά στην εικόνα. Αργότερα μαζί με τον πατέρα του διαμόρφωσαν εκείνο το σπήλαιο σε Ναΰδριο. Μετά από πολλά χρόνια, ο Αντώνιος έγινε Μοναχός στη Μονή Καψά και έλαβε το όνομα Ανανίας, και επέστρεψε, όπως είπαμε, στη γενέτειρά του το έτος 1877 για να εγκατασταθεί στην μέχρι τότε ερειπωμένη Μονή Εξακουστής. Η φωτισμένη προσωπικότητα και η αγιότητα του Χατζή- Ανανία προσέλκυσε και άλλους Μοναχούς στο Μοναστήρι, οι οποίοι πρόσφεραν και την πατρική τους περιουσία, με αποτέλεσμα τη σύντομη αποπεράτωση και επάνδρωση της Μονής.
Το 1881 η Μονή αριθμούσε οκτώ μοναχούς και δύο λαϊκούς κατοίκους. Ηγούμενος της Μονής παρέμεινε ως το 1895 ο Χατζή-Ανανίας, ο οποίος προσπάθησε με τα πλούσια διοικητικά του χαρίσματα να αποκτήσει το μοναστήρι πόρους για να μπορέσει να επιβιώσει.
Το 1893 κανονικός Ηγούμενος της Μονής εξελέγη ο Ιερομόναχος Μεθόδιος Βρυγιωνάκης από τους Αρμένους, αλλά τίποτα δεν γινόταν στη Μονή χωρίς τη γνώμη και του Χατζή-Ανανία, τον οποίο όλοι αναγνώριζαν ως κτίτορα. Τα χρόνια αυτά η Αδελφότητα της Μονής είχε δύναμη οκτώ Μοναχούς και δύο δοκίμους, ενώ διέθεται αξιόλογη κτηματική περιουσία και ικανό αριθμό αιγοπροβάτων. Το επόμενο έτος ο π. Μεθόδιος παραιτήθηκε και στη θέση του ηγουμένου εξελέγη ο Ιερομόναχος Ιερόθεος Μπαρμπεράκης, ανηψιός του Χατζή-Ανανία. Λίγο αργότερα, λόγω δύσκολων συνθηκών, ο τότε Επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος ανέθεσε πάλι στον Χατζή-Ανανία την επιστασία της Μονής από τις 7 Απριλίου 1898 έως 3 Φεβρουαρίου 1899. Η σπουδαία αυτή πορεία του Μοναστηριού διακόπηκε με το ξεκίνημα του 20ου αιώνα, αφού η Μονή κρίθηκε διαλυτέα σύμφωνα με τον Καταστατικό Νομό της Κρητικής Πολιτείας 276/1900 της εν Κρήτη Ορθοδόξου Εκκλησίας, με την οποία οι δέκα (10) μοναχοί μετατέθηκαν και εγγράφησαν στη Μονή Φανερωμένης. Ομως το 1903 η Μονή επανασυστάθηκε και ο Χατζή-Ανανίας με όλη την αδελφότητα των μοναχών επανήλθαν στον αγαπημένο τους τόπο, την Μονή της μετανοίας τους. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Ηγούμενος Ανανίας εκοιμήθη οσιακά τη νύκτα του Πασχα, στις 22 Απριλίου του 1907, την ώρα μάλιστα της τελετής της Αναστάσεως.
Τα λείψανά του μυροβλύζουν και είναι πηγή ατελείωτων θαυμάτων. Έτσι και η εκκλησία μας γιορτάζει κάθε χρόνο την αγία του μνήμη στις 22 Απριλίου.


+The first monk, renovator and Abbot, was the Hatzi-Ananias (in world Mparmberakis Anthony), born in 1837 in Ierapetra from rather poor but godly parents, John and Athena, who grew up their child "in education and admonition of the Lord. " Antonios hadn't been educated, but had little appeal in the holy Scriptures and wanted to take by the angelic figure. He avoided any physical pleasure. As a baby did not breastfed Wednesday and Friday and stubbornly refused to catch the breast of his mother. They never ate meat, fish and cheese. Only on weekends and major holidays eating oil and Easter undoing shellfish, cuttlefish and squid. She was always barefoot and dressed in hard fibers while her bed was the skin of an animal, usually sheep, and a cushion made of rocks. Thus, Anthony, at the age of 14 years left his family house and went to a refuge in the Monastery of St. John the Baptist Kapsa in Sitia, where he became a monk and was a pupil of Saint Joseph Gerontoyannis, founder of the monastery today. After the death of Saint Joseph in 1870, he was elected abbot of the monastery, but some slanders later forced to flee to Jerusalem. The love for his country brought him back at the year 1877, which fled to Exakousti and served on the renovation project of the monastery. Hatzi-Ananias restored the cave temple and rebuilt the old church, and they turned to the newly created Catholic monastery. According to the French archaeologist Paul For he found "a ruined church, with an unknown name and a smaller church, in the name of Mary (Panagia), Exakousti ...». This is confirmed by other sources, indicating that the Hadzi-Ananias restored the church that was there and began building a new monastery near the cave. In what had to use a small boy Anthony Mparmberakis the subsequent Monk Hatzi-Ananias, a day of winter tended nearby animals of the family in order to guard against the rain and fell asleep. Then he dreamed of the Virgin Mary, which she said to him that he had to invedstigate there and find an image. The child woke up frightened and left away. The same dream he saw the next day when he was forced again to flee the cave to guard against the rain and fell asleep. When he woke up looked at the back of the cave and found a picture of the Virgin, which carried at that night to his family home. His father, got scared and he did not want to keep the picture in his house, because it was considered inappropriate to keep the holy image. So he ordered his son to return the image where he had found it. Since then, Antonios was going daily in that area. Later, with the help of his father, established that small church in the cave. After many years, Anthony became a monk at the Monastery, renamed Ananias, and returned, in his hometown in the year 1877 to settle in by then abandoned monastery of Exakousti. The enlightened personality and the sanctity of Hadzi-Ananias attracted other monks . Young pilgrims were arriving daily at the then newly-built monastery and candidates monks settled in the monastery so. In 1893 was elected abbot of the monastery the monk Methodius Vrygionakis by the Armenians, but nothing was happening in the monastery without the opinion of Hadzi-Ananias, whom everyone recognizes as a founder. During these years the Brotherhood of the Monastery was eight monks and two cadets and had substantial real estate properties and a sufficient number of goats. The following year Fr Methodius resigned and was replaced by the elected abbot monk Ierotheos Mparmberakis nephew of Hadzi- Ananias. Shortly thereafter, these difficult conditions, the Bishop of Sitia Ambrose asked again of Hadzi-Ananias to keep the supervision of the Monastery on April 7, 1898 to 3 February 1899.

A few years later, the abbot Ananias died at the night of Easter on April 22, 1907, and the funeral took place during the ceremony of Resurrection. His soul went there where she always belonged.
From his relics come out myrr and many miracles happen until nowadays. The church celebrates his memory on April 22 every year.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2009

Άγιος Γεώργιος Τροπαιφόρος- Saint George

+Ο Άγιος Γεώργιος (γνωστός στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως Τροπαιοφόρος) είναι από τους πιο γνωστούς αγίους της σε ολόκληρο τον Χριστιανικό (και μη) κόσμο.Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 280-285 μ.Χ., πιθανά στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό, στρατηλάτη στο αξίωμα, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, Γερόντιο.Ο Άγιος μαρτύρησε προσευχόμενος, «απετμήθη την κεφαλήν», την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά δε τον υπολογισμό του ιστορικού Ευσεβίου, και σύμφωνα με το μακεδονικό ημερολόγιο, αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου, του Πάσχα. Κρυφά σήκωσαν οι Χριστιανοί το πάντιμο λείψανο του και το έθαψαν, μαζί με αυτό της αγίας μητρός του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το άγιο λείψανο του Μάρτυρα, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα, και τα μετέφεραν στην Δύση.

+Saint Georgios (acquaintance in the Orthodoxe Church as Tropaioforos) is from the knownest Saints in entire Christian (and not) world. Been born between the years 280-285 A.D., probably in the region of Armenia, from a Greek senator, army commander in the rank, at the years of emperor Dioklitianos, Gerontios. The Saint testified praying, he had been decapitated Friday of 23 April of year 303 A.D. The faithful servant of Saint, Pasikratis, executing the wish of Saint, received his relics, with that of his mother, and transported him in Lydda of Palestine. From there, as certified by the sources, the Crusaders took the holy relics of the Saints (both his and his mother Polychronias) and transported them in the West.

Τρίτη 2 Ιουνίου 2009

Άγιος Λεωνίδης- Saint Leonidis


 
                                                       22x30m. Egg tempera and gold leaf 23,7 on backround
+Περί του Αγίου Λεωνίδη δεν βρίσκονται αρκετά στοιχεία.
Άγνωστο πώς βρισκόμενος είτε σαν Επίσκοπος είτε σαν λαϊκός συνελήφθη στη Επίδαυρο για τη πίστη του στο Χριστό μαζί με επτά γυναίκες και υπέστησαν πολλά βάσανα. Αρχικά κρέμασαν τον Άγιο και ξέσχισαν τις σάρκες του. Μετά έριξαν αυτόν στη θάλασσα μαζί με τις Αγίες επτά γυναίκες αφού έδεσαν στα πόδια τους πέτρες.
Έτσι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο και έλαβαν το στέφανο της αθλήσεως. Τα Άγια λείψανά τους βρέθηκαν κατά θαυμαστό τρόπο προ 100 ετών περίπου. Πάντως είτε πρόκειται περί ενός Αγίου Λεωνίδη ή δια διαφορετικούς, έζησαν και οι δύο περί τα μέσα του 3ου αιώνα επί Δεκίου. Στη Αθήνα υπάρχει πρωτοχριστιανικός Ναός (κρύπτη) στο όνομα του Αγίου Λεωνίδη πίσω από τις στήλες του Ολυμπίου Διός. Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 15 Απριλίου.
+We don't have enough elements for Saint's Leonidis life. We know that he is a martyr. Initially they hung him and then the executioners, frightfully mangled his body. Afterwards they threw him in the sea with other seven women. Their relics were found at admirable way, 100 years ago. The orthodox church honours his memory every year at 15 April.

Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Άγιος Σάββας ο Καλύμνιος- Saint Savvas from Kalymnos


+Γεννήθηκε το έτος 1862 στην Ηρακλείτσα της περιφέρειας Αβδίμ της Ανατολικής Θράκης, από πτωχούς και απλούς γονείς τον Κωνσταντίνο και τη Σμαραγδή. Γνώρισε την αυστηρή άσκηση του Αγίου Νεκταρίου ,την παροιμιώδη ταπείνωσή του , την απλότητά του κι αποφάσισε να γίνει μοναχός. Ηταν επιεικής και εύσπλαχνος με τις αμαρτίες των άλλων , δεν ανεχόταν όμως την βλασφημία και την κατάκριση , πολλές φορές δάκρυζε και με πόθο παρακαλούσε για τη μετάνοια των πνευματικών του τέκνων, κατά δε τη Θεία Λειτουργία είχε τέλεια προσήλωση στο συντελούμενο μυστήριο .Το 2001 το θαυματουργό Λείψανο του Αγίου μεταφέρθηκε στον νέο μεγαλόπρεπο ιερό ναό που οικοδομήθηκε , με τη βοήθεια του Καλυμνιακού λαού και όλων εκείνων οι οποίοι ευεργετήθηκαν από τον Αγιο μέσα από το πλήθος των θαυμάτων τα οποία συνεχώς αναφέρονται στη Μονή . Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 7 Απριλίου κάθε χρόνο.
+Born in the year 1862 in Iraklitsa of Eastern Thrace, Greece, by poor and ordinary parents Constantine and Smaragdi. He met the strict performance of St. Nektarios of Aigina, his proverbial humility, his simplicity and he decided to become a monk. He was lenient and merciful to the sins of others, but not tolerate blasphemy and criticism, sometimes he couldn't help crying as his desire for the repentance of his spiritual children was huge, and through the Divine Liturgy was perfectly involving to the mystery. In 2001, the miraculous relics of St. moved to the new majestic sacred temple that was built with the help of Kalymnian people and all those who benefited from the Saint through the many wonders that are constantly referred to the monastery. The Church celebrates his memory on April 7th every year.